Unikanie kontaktu wzrokowego

Unikanie kontaktu wzrokowego może mieć różne przyczyny i nie zawsze oznacza brak uwagi, zainteresowania lub chęci rozmowy. W wielu sytuacjach może być związane z przeciążeniem bodźcami, dyskomfortem społecznym albo indywidualnym stylem komunikacji. Znaczenie tego zachowania warto oceniać w kontekście całej sytuacji, a nie jako pojedynczy sygnał.

Unikanie kontaktu wzrokowego może występować u dorosłych z autyzmem podczas rozmowy 1.

Unikanie spojrzenia może też wynikać z nieśmiałości, stresu, zmęczenia, trudności z koncentracją albo potrzeby ograniczenia bodźców podczas interakcji. Sam brak kontaktu wzrokowego nie musi oznaczać złych intencji i może być neutralnym elementem komunikacji.

W rozmowie z osobą, która unika patrzenia w oczy, pomocne może być spokojne tempo komunikacji, jasny przekaz i akceptowanie innych form okazywania uwagi, takich jak słuchanie, odpowiedzi werbalne lub mowa ciała. Niewymuszanie kontaktu wzrokowego może zmniejszać napięcie i może ułatwiać bardziej komfortową interakcję.