Stosowanie zewnętrzne

Stosowanie zewnętrzne odnosi się do metody aplikacji substancji lub preparatów bezpośrednio na powierzchnię ciała, taką jak skóra, błony śluzowe lub włosy. Ten sposób użycia obejmuje różnorodne formy, w tym kremy, maści, żele, plastry oraz płyny do nacierania. Celem stosowania zewnętrznego jest miejscowe działanie substancji, które nie wymaga ich spożycia ani podania do wnętrza organizmu. Jest to jedna z podstawowych form aplikacji preparatów w medycynie, kosmetyce oraz pielęgnacji ciała.

Stosowanie zewnętrzne oznacza nakładanie preparatów bezpośrednio na skórę lub inne powierzchnie ciała. Bywa wykorzystywane w pielęgnacji, łagodzeniu dolegliwości skórnych oraz wspomaganiu gojenia urazów.

Skóra i pielęgnacja

Stosowanie zewnętrzne obejmuje zarówno pielęgnację skóry, jak i łagodzenie wybranych zmian skórnych.

  • Niacynamid nakładany na skórę może poprawiać jej strukturę, zmniejszać ilość powstających zaskórników i spłycać zmarszczki.
  • Żyworódka Daigremonta może być stosowana zewnętrznie na wypryski.
  • Czystek stosowany zewnętrznie może pomagać na zmiany skórne, takie jak opryszczka.
  • Mydlnica lekarska może być pomocna w łojotokowym zapaleniu skóry przy zastosowaniu zewnętrznym.
  • Podbiał może służyć do przemywania skóry.
  • Przy skazie białkowej warto używać naturalnych materiałów, które nie podrażniają skóry; czasami konieczne może być także stosowanie maści sterydowych.
  • Stearynian butylu, będący składnikiem niektórych preparatów chroniących przed słońcem, może powodować powstawanie zaskórników.
  • Oliwa z oliwek może zawierać ochronne filtry SPF.

Rany, oparzenia i krwawienia

Przy ranach, oparzeniach i krwawieniach zewnętrznych stosuje się różne środki pochodzenia roślinnego oraz preparaty do odkażania.

  • Bylica piołun może być stosowana zewnętrznie przy urazach.
  • Żyworódka Daigremonta może być stosowana zewnętrznie na oparzenia oraz rany.
  • Płyn Lugola może być używany zewnętrznie do odkażania ran.
  • Odwar z ogórecznika stosowany zewnętrznie może pomóc w gojeniu ran.
  • Kwiat żarnowca miotlastego może być stosowany zewnętrznie w leczeniu wrzodów.
  • Krwawnica pospolita może działać jako środek tamujący rany zewnętrzne i pomagać przy krwotokach zewnętrznych.

Stawy, obrzęki i mięśnie

Zewnętrzne stosowanie wybranych preparatów roślinnych może wspierać pielęgnację obrzęków, kontuzji i dolegliwości mięśniowo-stawowych.

  • Odwar z ogórecznika może łagodzić obrzęki powstałe wskutek stłuczeń.
  • Olej z gorczycy może być stosowany zewnętrznie na obrzęki oraz pomagać w redukcji zastojów limfatycznych.
  • Wyciąg z kasztanowca może znajdować zastosowanie zewnętrzne przy kontuzjach sportowych.
  • Olej sezamowy nakładany na chore stawy może działać przeciwbólowo i zmniejszać obrzęki.

Terapie miejscowe i bańki

Stosowanie zewnętrzne obejmuje zarówno preparaty nakładane na ciało, jak i zabiegi wykonywane miejscowo.

  • Chlorek magnezu to rodzaj soli obecnej w preparatach doustnych oraz przeznaczonych do stosowania miejscowego.
  • Żyworódka pierzasta może być stosowana zewnętrznie.
  • Także żyworódka Daigremonta może być stosowana zewnętrznie.
  • Roztwór sody oczyszczonej może przynieść ukojenie przy nadwrażliwości zębów.
  • Przy stawianiu baniek może być potrzebna kontrola czasu ich pozostawienia.

Bezpieczeństwo i przeciwwskazania

Bezpieczeństwo stosowania zewnętrznego zależy od użytej substancji, miejsca aplikacji oraz stanu skóry i całego organizmu.

  • Nakładanie peptydów przed substancjami złuszczającymi może być niewskazane, a stosowanie kwasów może powodować przebarwienia.
  • Dezodoranty mogą zawierać ftalany. Stearynian butylu, składnik niektórych preparatów chroniących przed słońcem, może wywoływać reakcje uczuleniowe oraz zaburzenia funkcjonowania komórek skóry.
  • Lak stomatologiczny może zawierać bisfenol A.
  • Przeciwwskazaniem do stosowania glistnika może być jaskra.
  • Stawianie baniek może powodować odczyny na skórze i może być niewskazane przy jej złym stanie, egzemach oraz ranach.
  • Przy stawianiu baniek może być konieczne omijanie znamion skórnych i barwnikowych.
  • Stawianie baniek może być niewskazane przy kruchości naczyń, wysokiej temperaturze oraz nowotworach.
  • Bańki stawiane w celach relaksacyjnych mogą być niewskazane na czaszce i kręgosłupie.
  • Przy podejrzeniu wstrząsu anafilaktycznego po ugryzieniu owada można powyżej miejsca użądlenia, około 5–10 cm, nałożyć opaskę uciskową.

To nie jest porada medyczna i zawsze należy skontaktować się z lekarzem przed zastosowaniem jakichkolwiek zmian.

Twierdzenia w tym opracowaniu