Biodostępność wapnia

Biodostępność wapnia może zależeć zarówno od składu diety, jak i od obecności substancji wspierających lub ograniczających jego wchłanianie. Znaczenie ma nie tylko ilość wapnia w pożywieniu, ale także forma produktu i sposób łączenia składników. Dobra przyswajalność wapnia może wspierać kości, zęby i prawidłowe funkcje organizmu.

Witamina D może zwiększać biodostępność wapnia 1.

Bor może wspierać metabolizm wapnia w kościach 1.

Inulina może zwiększać przyswajalność niektórych składników mineralnych 1, dlatego może sprzyjać lepszemu wykorzystaniu wapnia w diecie.

Źródła wapnia w diecie mogą obejmować fermentowane produkty mleczne 1, jarmuż 1, migdały 1, orzechy 1, pokrzywę 1, mniszek lekarski 1, żyworódkę 1 i mak polny 1.

Kwas fitynowy może zmniejszać wchłanianie wapnia 1, a kawa może zaburzać jego wchłanianie 1.

Wapń może zmniejszać wchłanianie żelaza 3 i zmniejszać wchłanianie cynku 1, dlatego sposób łączenia składników w posiłkach może mieć znaczenie dla bilansu mineralnego.

Na biodostępność wapnia może wpływać również ogólny stan przewodu pokarmowego, ilość wapnia w pojedynczej porcji oraz regularność spożycia, ponieważ mniejsze porcje rozłożone w ciągu dnia mogą sprzyjać lepszemu wykorzystaniu tego składnika.

Niedobór wapnia może:

• prowadzić do osteoporozy 1
• powodować osłabienie kości 2
• zwiększać ryzyko złamań 1
• prowadzić do łamliwości paznokci 11
• sprzyjać próchnicy 1
• wywoływać nerwowość 1
• prowadzić do zmniejszenia krzepnięcia krwi 1
• zwiększać ryzyko rozwoju nadciśnienia tętniczego 1
• objawiać się białymi przebarwieniami na płytkach paznokci 1

Spożycie wapnia może zmniejszać ryzyko nowotworu jelita grubego 1.

To nie jest porada medyczna i zawsze należy skontaktować się z lekarzem przed zastosowaniem jakichkolwiek zmian.