Osłabianie kości

Osłabianie kości może wynikać z niedoborów składników odżywczych, działania wybranych leków oraz zaburzeń wpływających na metabolizm kostny. Znaczenie może mieć także ogólny stan organizmu, w tym masa ciała i kondycja mięśni. W praktyce temat obejmuje zarówno same kości, jak i czynniki pośrednio wpływające na ich wytrzymałość.

Osłabienie kości może być powiązane z niedoborem wapnia 1, a niedobór wapnia może prowadzić do osłabienia kości 2.

Niedobory składników mogą:

• osłabiać kości przy niedoborze jodu 1
• wiązać się z osłabieniem kości przy niedoborze kolagenu 2
• pośrednio pogarszać kondycję układu kostnego, gdy niedobór cynku 1, niedobór magnezu 2 lub nadwaga 1 osłabiają działanie witaminy D
• wpływać na sprawność ruchową, gdy niedobór witaminy D może osłabiać mięśnie 1

Prawidłowa mineralizacja kości może zależeć od odpowiedniej podaży wapnia, witaminy D, magnezu i białka, a także od regularnej aktywności fizycznej obciążającej szkielet. Gdy mięśnie są słabsze, może rosnąć ryzyko upadków, co pośrednio może zwiększać ryzyko urazów kostnych.

Wybrane leki mogą:

• osłabiać kości w przypadku inhibitorów pompy protonowej 1
• osłabiać kości w przypadku inhibitorów aromatazy 1

Likopen może spowalniać starzenie się kości 1.

Otyłość może powodować obciążenie układu kostnego kolan 1, co może nasilać dolegliwości przeciążeniowe i utrudniać codzienne funkcjonowanie. Długotrwałe obciążenia oraz mała aktywność mogą dodatkowo pogarszać sprawność układu ruchu.

Utrzymanie wytrzymałości kości może wymagać łączenia odpowiedniego żywienia, ruchu oraz kontroli czynników ryzyka. Pomocne może być także zwracanie uwagi na masę ciała, ekspozycję na słońce, profil niedoborów i stosowane leki, szczególnie gdy osłabienie kości postępuje lub współwystępuje z bólem i ograniczeniem ruchu.

To nie jest porada medyczna i zawsze należy skontaktować się z lekarzem przed zastosowaniem jakichkolwiek zmian.